Column: Verkiezingsallergie

De tijd van de pollen komt er aan. De een na de ander ontwikkelt een allergie. Je krijgt een loopneus, tranen in de ogen en vreselijke hoestbuien. Meestal begint dit in het voorjaar. Het voorjaar! Dan vinden ook de meeste verkiezingen in Nederland plaats.

Ook dit jaar is het weer zover. De verkiezingscampagne kwam langzaam op gang, maar nu de vogels vroeg en veelvuldig beginnen te fluiten, doen de verschillende politieke vogelsoorten dit ook. Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is. De een vanuit zijn schuilplek de ander kris kras door het land. Stem op mij, kies mij en ik ben de beste. Soms wordt er een valse noot geproduceerd en duiken de andere vogels er overheen. Ze zitten veelvuldig voor het raam, soms alleen en soms met diverse vogelleiders bij elkaar. Dit alles gadegeslagen door de vogelboodschappers. Zij kwetteren, alles wat zij zien en horen, de wereld in.

Naarmate de verkiezingsdag dichterbij komt, wordt het gefluit harder en harder, de oren gaan tuiten. Ik beloof je dit, de crisis is over, nu het zoet, iedereen gaat vooruit en stem op mij, mij, mij. De hoeveelheid aan gefluit bouwt een allergie op. Wie verkondigt nu de juiste boodschap, wie zegt ” wat ik nu beloof kan ik straks niet waarmaken omdat ik afhankelijk van andere vogelgroepen ben, die mee de dienst gaan uitmaken”.

Dan is de verkiezingsdag daar, iedere vogel die dat wil gaat naar het vogelstemhokje en vliegt de juiste ingang in. Zingt zijn lied en keert terug naar zijn eigen vogelhuisje. De dag na de verkiezingen wordt de balans opgemaakt. Veel beloftes worden overboord gegooid. De allergie verdwijnt niet, die wordt alleen maar groter. Wie weet verdwijnt deze, het volgend verkiezingsvoorjaar.

Adrie Vandewall Hoofdredacteur

Lees vorig bericht

Politie gaat achter openstaande boetes aan

Lees volgend bericht

Wens in beweging