Min of Meer: Meebewegen

Column: Meebewegen
Door: Paul Jansen

En nu gaat de Star Club dicht. Dat ook nog. Na vijfendertig jaar. Ik weet niet veel van de geschiedenis van Meerssen maar ik denk dat de Star Club een van de laatste bolwerken van traditioneel cafébezoek is. En ook dat wordt nu geslecht. De gedragsregels waar La Corona ons – hopelijk slechts tijdelijk – toe dwingt, zijn net te veel voor het etablissement. Ongemerkt grijpt het virus met de koninklijke naam diep in het leven in kleine gemeenschappen als Meerssen in. Nu hebben we – ik hoor het wel, als ik het mis heb – alleen café de Keizer nog. Enkel een gekroonde uit de hoogste rangen biedt La Corona nog weerstand.

Ik kijk naar buiten en zie in de hoogste tak van een doorgeschoten meidoornstruik een koolmees neerstrijken. Het waait flink en het dunne topje gaat wild heen en weer. Ik zie een koolmees die zich in zijn eigen kleine pretparkje overgeeft aan de bewegingen van het moment. We hebben het er hier, samen op de bank en buiten in onze beschutte patio steeds weer over: dat we bij de dag moeten leven, mee moeten bewegen met waar La Corona ons toe dwingt. Het maakt deemoedig.

Zo nu en dan maken we een uitstapje. Vorige week mochten we voor het eerst weer naar de kapper. Ik voelde me een hippie op leeftijd terwijl ik in de ogen van jongeren waarschijnlijk vooral een boomer ben. Het was vreemd om er weer binnen te stappen. De zaak was met strepen en pijlen op de vloer, tafels op vreemde plekken en handig in elkaar geschroefde schotten met doorzichtige folie omgebouwd tot iets wat op een doolhof leek. De kapster keek desondanks vrolijk gastvrouwend over de rand van haar mondkapje. Het was duidelijk: die was blij weer aan het werk te zijn. Geen last van alle dwingende voorschriften. Wees welkom. Hup, gewoon aan de slag. Gaat u zitten.

Onze vakantie hebben we afgezegd. Het is niet zozeer het verblijf maar meer de reis langs niet altijd even propere autowegen naar het zuiden van Frankrijk. En weer terug. We zien ons nog niet in de rij staan bij de toiletten van de Aire de Montélimar of een andere overbevolkte pleisterplaats. We vinden het niet zo erg, zeggen we tegen elkaar. We hebben hier, rond de bank, alle ruimte die we nodig hebben. We lezen, flixen eens wat net, geven de planten water, wieden wat onkruid, fluiten een deuntje en zien wat de dag ons brengt. Wat we wel – een beetje – zullen missen is het eerste Franse witte wijntje op het terras van Café de L’Oustal. We hopen dat Café de l’Oustal wél tegen La Corona opgewassen is.

Paul Jansen

Lees vorig bericht

Kijk terug Uitgelicht: café sluit, milieupark & horeca

Lees volgend bericht

Groen licht voor vergroting en aanleg nieuwe regenwaterbuffers