De fiets

Al weken staat er tegen de zijgevel van ons huis een fiets. Het is een fiets met lage instap, het genderneutrale woord voor damesfiets. Ze stond eerst tegen het elektriciteitshuisje naast ons huis maar iemand van Enexis moest daar naar binnen en heeft haar verplaatst. Dat is de enige beweging die ze de laatste tijd heeft gehad. En van zo’n kleine verplaatsing, daar wordt een fiets doorgaans niet blij van. Fiets moet rijden zoals vis moet zwemmen. Ze is daarbij een nogal lelijk scharminkel. Met het bleek goudkleurige en frêle frame uit de oertijd van de fiets en de zware, zwarte bagagedragers, achter én voor. En wat mij intrigeert: zo’n heel ouderwetse fietsenstandaard die je vanonder de bagagedrager achter met een wijde boog naar de straat moet draaien; en als die de straat raakt, moet je de fiets even optillen, een beetje naar achter duwen terwijl je met je rechtervoet de standaard tegen houdt en zij staat! Wat de fiets er echt ontheemd uit doet zien: ze heeft geen achterspatbord. Ik vind dat persoonlijk het meest ontluisterend voor een fiets: geen spatbord boven het achterwiel. Dat maakt een fiets naakt. En dan niet lekker schaamteloos, maar behoeftig. Een zwaar, extra slot als collier om het stuur maakt dat echt niet goed.

Nou denkt u: We gaan het toch zeker niet de hele tijd over een fiets hebben. Nee, dat is niet het plan want die fiets doet me als betrokken burger vooral ook denken aan de tocht van de gemeente Meerssen naar de gemeente Maastricht. Het begint er al mee dat we niet comfortabel met elektrische auto of trein reizen. Nee, wij reizen met het voertuig dat dan wel niet vervuilt maar wel het meest geschikt is voor vallen en opstaan. En zonder spatbord achter krijgen we ook nog modder over de rug en in de nek. Tijdens onze tocht trekken we met nipte stemmingen een spoor van twijfel. En er is verwarring over de staat waarin we verkeren. Helaas is dat laatste wederzijds. Zijn wij financieel gezond, is Maastricht financieel gezond? Wij hebben onze zaken niet helemaal op orde, maar hoe zit dat met Maastricht? Wij komen een miljoen tekort maar dat is behoorlijk veel minder dan de vele miljoenen die ze in Maastricht tekort komen.

Die fiets tegen de zijgevel van mijn huis doet me trouwens sowieso denken aan de gemeente Meerssen. Als die fiets hier nog lang staat dan gaat het van kwaad tot erger. Als er niet iemand langskomt en er meer in ziet dan oud ijzer dan eindigt ze in de smeltoven. Wil het nog wat worden met die fiets dan moet iemand haar liefdevol bij het stuur pakken, haar zacht en overtuigend toespreken (: Kom op, ook tegenwind gaat weer liggen!) en haar weer zelfvertrouwen geven. Naar de sloop, dat kan altijd nog.

Vinkmag ad

Lees vorig bericht

Maandag 6 juli gaat ontmoetingspunt De Ketel open

Lees volgend bericht

Supporters stellen Sportakkoord Meerssen vast