De duim

We waren in Italië en het was er bloedheet. Zeg: tweeënveertig graden. We hadden voor een week een huisje gehuurd op een camping in Torricella aan het meer van Trasimeno. Het had een zinken dak. Zelfs ‘s nachts nog hadden we de neiging de koelkast open te zetten om nog wat te kunnen slapen. Als we niet geweten hadden wat zweten is, hadden we gedacht dat we zwommen. Het was 1995. In Srebrenica deed Dutchbat zijn best zijn mannetje te staan.

Een week eerder hadden we onze twee zoons op het vliegtuig naar Israël gezet. Ze zouden er gaan werken in een restaurant in Tiberias, aan het meer van Galilea. Een paar dagen daarna waren we in Lunteren op de Veluwe om onze Australische dochter J. over te dragen aan American Field Service. Ze had een jaar lang bij ons gewoond en ons geleerd dat een meisjespuber in huis een heel andere dynamiek brengt dan twee jongenspubers. Daar waren we heel blij mee. We namen in liefde afscheid van haar.

Eenmaal in ItaIië voelden we ons nogal ontkind. Ondertussen ging het in Srebrenica van kwaad tot erger. Toen we op een ochtend door Passignano sul Trasimeno liepen, hoorden we dat het doek gevallen was. De beloofde steun vanuit de lucht was niet komen opdagen. Dat zou dus een slachtpartij worden. Ik weet niet waar het precies vandaan kwam maar we waren woedend. Toch dronken we op een zonnig terras een straffe Italiaanse espresso. Onmacht. Vorige week was dat vijfentwintig jaar geleden.

Je  vraagt je nu af wat dat met die duim te maken heeft. Nou, niets. Maar, ik zat vorige week donderdag naar de beeldvergadering van de gemeenteraad te kijken en daar moest ergens na elf nog over een peiling gestemd worden. Hoofdelijk. Dat wil zeggen dat ieder raadslid zelf ja of nee moet zeggen. Met het hoofd in beeld en bij ja met de duim omhoog en bij nee omlaag. Oefenen voor Facebook, zeg maar. Ondertussen hield de voorzitter streng toezicht. Bij elk ja of nee wilde ze én een hoofd én een duim zien. Ik kan me vergissen, maar ik miste de duim van Peggy Laugs.

Wat een vergadering, trouwens. Ik vond het zelf niet echt een hoogtepunt toen een van de raadsleden suggereerde dat andere raadsleden niet aan herindeling wilden omdat hun dat 1.000 euro in de maand zou schelen. Want, eenmaal bij Maastricht: raadszetel kwijt. En evenmin toen een ander raadslid suggereerde dat andere raadsleden voor herindeling kiezen omdat ze dan geen verantwoordelijkheid voor de problemen hoeven te nemen. Modder mensen, modder van het zuiverste water. Mannen – ja, het waren mannen – in de raad, ik heb jullie weleens beter in vorm gezien. Iets inhoudelijker, zal ik maar zeggen. Dus wat mij betreft: dikke duim omlaag.

Vinkmag ad

Lees vorig bericht

IVN natuurnieuws

Lees volgend bericht

Meer Actueel Special: terug in de tijd