Meningen

We leven natuurlijk al een tijdje in een land waarin we altijd over alles iets moeten vinden en vooral ook moeten laten weten wat we ervan vinden. Iedereen mag altijd zeggen wat ie wil. De middelen daarvoor waren lange tijd bescheiden. Een praatje bij de buren aan de keukentafel of bij de kapper of in het café, ’s zondags na de hoogmis of als lid van een vereniging. Dat je een ingezonden brief naar de krant kon schrijven was voor de doorsnee mondige burger al een hele stap vooruit. Eind vorige eeuw werd het trend de gewone mens aan de lopende band, achter het bureau, in de winkel of op straat naar een mening te vragen. En de column werd populair. Vergeet vooral de column niet. Maar, de sluizen gingen pas echt open toen de slimme mobiele telefoon de sociale media voor iedereen hier en nu en altijd en overal bereikbaar maakte.

Ook over de avondklok een brede stroom aan opvattingen die de laatste weken met steeds meer kracht door onder andere Twitter spoelde. Ook bij gebrek aan café, kapper, vereniging en buren overigens. Want: nationale ophok van kracht. Het varieerde van schouderophalend accepteren tot principieel stelling nemen vanwege ernstige bedreiging van de burgerlijke vrijheid. Ik heb nog meegemaakt dat mijn ouders zo’n beetje rond half tien, tien uur de balans van de dag opmaakten en naar bed gingen. Het spaarde elektriciteit, de kachel hoefde niet gestookt en kindjes maken was veel meer dan tegenwoordig een gewoonte waar menigeen zich goed in kon vinden. Zelf vind ik niet zoveel van de avondklok. Er verandert niet zoveel. De tijd verandert er niet door. Het blijven seconden, minuten, uren. Voor mij is er helemaal niets om in Stein tegen te hoop te lopen. In Stein, hè. Laat dat even tot je doordringen. Waarom Stein?

Al dat spuien van meningen zou goed zijn voor de democratie. En heb ik daar dan een mening over? Je zou het wel verwachten want ik schrijf een column én ik ben ook een gewone man in de straat, mét een slimme mobiele telefoon. Dus ….. Voordat ik iets vind, blijf ik vaak hangen in de verkennende fase die denken wordt genoemd. Het is een fase die door nogal wat mensen nogal eens wordt overgeslagen. Dat opgeteld bij al het goochelen met feiten en de trend wetenschap als ook-maar-een-mening te zien levert een drassige, zompige, moerassige voedingsbodem die gefundeerde meningen des te noodzakelijker maakt. Helaas zuigt die bodem heel veel mensen als gevolg van gebrek aan fundament mee in de diepte van een duister weten waar de democratie wel ruimte aan geeft maar ook zwaar onder lijdt. Denk aan de beelden van de bestorming van het Capitool. Gelukkig was er op woensdag 20 januari ook dichteres Amanda Gorman* die op woorden de waarden van de democratie over Capitol Hill liet dansen. De wijde wereld in.

*Als je van poëzie houdt, ga op het internet even op zoek naar Marieke Lucas Rijneveld en Lieke Marsman. Rijneveld publiceerde op 23 januari in Trouw het gedicht Avondklok. Marsman is de komende twee jaar Dichter des Vaderlands. Haar eerste gedicht in die rol Nederland staat op de site Dichter des Vaderlands. Verscheen ook in NRC.

Vinkmag ad

Lees vorig bericht

Gemeente Meerssen: “geen signalen die tot ongerustheid leiden”

Lees volgend bericht

Bibliotheek deelt Poëzie in de Poëzieweek