Koers

En toen kwam ik plotseling Pieter Omtzigt tegen. Ik schrok er eerlijk gezegd een beetje van. Pieter ken ik als iemand die bij voorkeur opduikt op plaatsen waar het door de overheid veroorzaken van groot maatschappelijk leed tot norm verheven is. Of waar het ontbreken van tegenmacht de democratie ernstig in gevaar brengt, natuurlijk. Waar was ik eigenlijk, dat Pieter op mijn pad kwam? We raakten aan de praat, Pieter Omtzigt en ik, en we streken neer op een bankje in het park met uitzicht op de Gloriëtte. Hij op de ene hoek, ik op de andere. Anderhalve meter, keken we, tegelijk verontschuldigend én begrijpend, naar elkaar. Tja, zei Pieter, mijn naam viel en toen dacht ik: Kom ik ga eens kijken. Ik had in Den Haag toch even niets te doen. En toen: Ik begrijp dat de ware democratie hier op de pijnbank ligt? Hij keek er bij zoals alleen Pieter dat kan: nors maar rechtvaardig. De gemeenteraad doet zijn werk niet goed, vervolgde hij. Die heeft geen kritische houding, Die laat het allemaal maar gebeuren. Maar, ik heb wat onderzoek gedaan en volgens mij valt het allemaal wel mee. Een half jaar geleden is de raad heel duidelijk geweest. Niet de wethouders bepalen welk werk er gedaan moet worden, dat doet de raad. Ik vind dat controlerend én kaderstellend behoorlijk sterk. Nee, als het écht nodig is, dan doet de raad wat ze moet doen. Gewoon de baas zijn. En ja, dat is democratie: de meerderheid beslist. Dan is het voor een oppositie soms behoorlijk slikken. Maar, ik vind het ook een eer een goed verliezer te zijn. En ik kan dat weten. En weg was ie weer, Pieter.

Ja, en dan zit je weer alleen op een bankje. Het was trouwens heerlijk weer. Lentezonnetje, strakblauwe lucht. Langs de randen van de vijver lag het laatste ijs te smelten. Vanuit de verte doemde het geluid van een vlucht kraanvogels op. Kroenekranen, zeggen ze in Ulestraten, had ik eerder van de week geleerd van Twitter. Het waren er minstens tweehonderd. Ze kwamen aarzelend dichterbij, alsof ze de weg niet wisten. Twee vlogen er gestaag en met overtuiging door maar de anderen volgden dan weer wel en dan weer niet. Er was verschil van mening. Boven het Humcovenderveld viel de groep stil. Ook de twee gaven het op en ze voegden zich in de traag draaiende massa. Die verlegde ondertussen heel langzaam de koers meer naar het noorden. Ze verdwenen achter het Kalverbos uit zicht. Ik kreeg het idee dat in de vlucht vogels macht en tegenmacht goed met elkaar in evenwicht waren. Er vloog daar iets dat dicht in de buurt van democratie kwam. Er was in de groep een trage dynamiek die ervoor zorgde dat uiteindelijk de juiste weg gevonden werd.

Soms, dan zijn er mensen die vanuit wijsheid goed luisteren, bondig samenvatten en geloofwaardig en met veel overtuiging een koers uitzetten. Jan Mans was er zo een.

Vinkmag ad

Lees vorig bericht

Meer dan 100 sportende kinderen bij de Wintergames

Lees volgend bericht

Burgemeester Clermonts beëdigd voor tweede ambtstermijn