Poortje

De viooltjes die we gisteren in de kuipen hebben gezet liggen vanochtend stakerig in de verse potgrond. Ze hebben zich zo klein mogelijk gemaakt. Het is de nachtvorst die ze verkleumd deed wegduiken. Straks, als de zon wat meer warmte afgeeft, richten ze zich weer op. Hoop ik. De overgang van de late winter met zijn koude nabranders naar de nog prille lente is voor de planten in de tuin én voor mij een periode van onzekerheid. Gaat het net uitgelopen groen het wel overleven? De eerste blaadjes van de weigelia staan inmiddels bruin bevroren op de toppen van de takken. Door vader vorst gestraft voor hun al te onbezonnen levenslust. De ribes is steviger, net als de sering en de jasmijn. Ooit hadden we een haagbeuk die prachtig uitgelopen was. Toen daar twee dagen lang een schrale noordoosten wind overheen ging, bleef er van zijn schoonheid weinig meer over. Neemt niet weg: De lente nadert. Gisteren maakten we een wandeling door het Kalverbos. De twee oudste kleinkinderen hadden de leiding van de expeditie. Langzaam klauterden we de berg op. Aan de glooiende voet vormde zich al het groene tapijt waaruit over een week of zo de bosanemoontjes opspringen. Het bos lag er flink uitgedund bij, met overal in nette stukken gezaagde stammen. Bovenop het plateau moesten we richting vliegwei over een zwaar modderig pad. Goed gedaan kinderen! Dank je wel. Dat wordt weer wandelschoenen ontlössen. Vanuit Schietecoven liepen we naar beneden naar Humcoven. Dat weggetje, dat is echt het mooiste poortje naar het Heuvelland. Niet verder vertellen.

Over vertellen gesproken. Vrijdag zou het boekenbal zijn geweest, start van de boekenweek. Toen ik afgelopen zaterdag even in de auto zat, raakte ik verzeild in een gesprek tussen – ik meen – Frits Spits en Özcan (Eus) Akyol. Van 8 tot met 12 maart zendt npo2 om 19.20 uur een boekenprogramma uit en Eus trekt er aan de touwtjes. Een week lang wordt daarin het plezier van het lezen en alles daaromheen gevierd, vertelt de website van Eus. Waar het mij nu om gaat: Boeken openen andere, onbekende werelden. Ik weet dat – het is waarom ik lees – en Eus weet dat ook. Het was een boek dat hem leerde dat hij een ander leven kon leiden dan het leven dat hij meekreeg uit het gezin waarin hij opgroeide. En dat hem tot dan eigenlijk niets had gebracht. Soms heb je zoiets nodig. Je zoekt het niet, je loopt ertegenaan. Het kan een boek zijn, een gebeurtenis, een plek, een sfeer, een mens. En altijd is dat óók weer een verhaal. Zo hoorde ik, ook op zaterdag, het verhaal van Farida. Ze groeit op in een bijstandsgezin met schulden. Een bewindvoerder beheert er de portemonnee. Haar moeder komt tot vrijwel niets, zakt weg in haar heimwee naar Marokko. Farida wil per se naar de havo. Ze krijgt daarom bijles, nu La Corona regeert. Dat kost geld; geld dat er niet of nauwelijks is. De juf die Farida bijles geeft, heeft laten weten dat ze tevreden is met wat er mogelijk is. Zij is Farida’s poortje naar een andere wereld. Die Farida, die komt er wel. Net als Eus.

Vinkmag ad

Lees vorig bericht

Uitreiking Jeugdlintje vanaf dit jaar definitief

Lees volgend bericht

Bibliotheek Meerssen gratis vragenuur (hoog)begaafdheid