Zweven

Ik was in V. Ik liep door de Wilhelminalaan, richting Victorialaan. Ik had het gevoel dat je hebt als je huppelt. Het leek me niet helemaal normaal. Dat je niet huppelt terwijl je wel het gevoel hebt dat bij huppelen hoort. En het werd nog vreemder. Ik wilde wel huppelen. Heel erg graag zelfs. Ik voelde me blij en licht en vooral ook jong, héél jong. Ik was een blij kind dat wel wilde huppelen maar het niet kon. Of: wel kon, ik had al vaak gehuppeld, wist ik, maar het wilde nu dus gewoon niet lukken. Ik voelde de grond waartegen ik me moest afzetten, ik voelde de spanning in mijn benen, nodig om af te zetten, ik voelde de opgaande en voorwaartse beweging al, maar de puls, de prikkel die de beweging in gang moest zetten wilde maar niet komen. Lichaam en geest konden het niet eens worden over het moment. Mijn lichaam wilde huppelen maar mijn geest was een andere mening toegedaan. Pas bijna bij de hoek van de twee straten, bij het halfronde plantsoentje waar de Victorialaan dwars doorheen liep, liet mijn hoofd de teugels vieren, maakte ik snelheid en rende – niet huppelde, nog steeds niet – ik naar de paal met het verkeersbord. Ik pakte dat vast en zweefde er als een stoeltje aan de zweefmolen omheen. Dat droomde ik vannacht zo rond een uur of half vijf.

Ik heb het de laatste weken nogal te doen met de zwevende kiezer. Als het op kiezen aankomt dan lijkt zweven het nieuwe normaal. De kranten staan er vol mee, met zwevende kiezers. Het schijnt dat tot op de dag van vandaag – het is zondag – zo’n zeventig procent van de stemgerechtigden niet weet in welke lijst, voor welke naam dat ene hokje rood te maken. Je bent maar een rare als je gewoon al maanden tevoren weet welk hokje het wordt. Nou had je toen ik jong was weinig smaken. Ik ben opgegroeid met liberaal (ondernemers en hogere ambtenaren), christelijk (ondernemers, klerken en arbeiders die naar de kerk gaan) en socialistisch (lagere klerken en arbeiders). En omdat je het binnen die stromingen als gevolg van een reeks splijtende conflicten (vooral christelijk maar ook socialistisch) nog best lekker met elkaar oneens kon zijn, waren er ook nog wat subsmaken. Kan aan mij liggen, maar ik herinner me uit die tijd geen verhalen over zwevende kiezers. Wel heftige debatten vanuit eens ingenomen en zelden tot nooit meer op te geven stellingen. Maar toch, op enig moment gebeurde het dat mensen zich losmaakten (jeugdige eigenwijsheid en overmoed, opleiding, emancipatie) en zelf gingen denken. Nu staan er in de supermarkt vierenzestig soorten bier en zijn er 37 partijen om uit te kiezen. Ik wens jullie vandaag – het is woensdag – veel succes met ontzweven en landen. Zelf stem ik al mijn leven lang ton sur ton, kleur bij kleur: de kleur van het potlood.

Vinkmag ad

Lees vorig bericht

Religieus Erfgoed – Kerken Bunde

Lees volgend bericht

Vierde crashtender MAA vervangt 30 jaar oud reservevoertuig