Dansen

Er was een journalist die schreef dat het een iconisch beeld was. En een andere had gezien dat het uitgekiende pr-shit was. Trap er dus niet in. Vooraf ingestudeerd. En ook was er iemand die mompelde dat je dat krijgt, van dat geëxalteerde gedoe in je cultuur, als er mensen zijn die met Palestijnen trouwen. Moeten we dat wel willen met z’n allen? Kortom, het was opgevallen maar het deugde niet.

Over die foto van Sigrid Kaag, dansend op de tafel én op alle voorpagina’s, toen het nog 27 zetels waren en nog geen 24, heeft jan en alleman inmiddels zijn zegje gedaan. Behalve ik. Dus ik neem de vrijheid nog even. Ik zag die foto eerst als filmpje. Er wordt een aantal keren geklopt, er wordt geklapt, het gejuich zet in, Kaag stapt naar voren, zet voet op de stoel, trekt andere voet bij, zet voet op tafel, gaat staan en doet een dansje. Mijn eerste gedachte: Mens, kijk uit, met al die spontaniteit. Denk na voordat je zoiets doet. Dadelijk blijkt die tafel maar één poot te hebben, in het midden. Dus kom vooral niet te dicht bij de rand! Kijk uit, je gaat met tafel en al ondersteboven! Dat wil je helemaal niet: nu meteen al tegen alle hooggespannen verwachtingen in vol op je gezicht gaan. Ik sloeg de handen voor de ogen.

De volgende dag zag ik op de foto wat ik op het filmpje niet had gezien. Op de rand van de tafel lag Kaags bril, op dertig centimeter achter haar voeten. Midden op haar route naar het midden van het tafelblad, dus. En op nauwelijks tien centimeter bezijden de rechtervoet een kleine tablet. Maar, als je van plan bent te spelen dat je spontaan gaat dansen op tafel, dan haal je toch eerst die broze zaakjes weg? Was er voor de foto al eens voorzichtig en omzichtig een tochtje naar het tafelblad gemaakt? Vertelde de foto over een ander spontaan moment dan de film? Ik bleef in verwarring achter. Maar het had natuurlijk wel wat. Het was eens wat anders dan geheel in lijn met onze cultuur bij het vallen van de avond de uil van Minerva te laten uitvliegen. En trouwens, die kwam ook niet zomaar uit de lucht vallen. Daar was ook op gestudeerd.

Toen op 11 februari 2011 Mubarak aftrad en op het Tahrirplein in Caïro de Arabische lente uit haar knoppen barstte, stapte bij Pauw & Witteman Monique (nu Mounir) Samuel op tafel om met een buikdans de vrijheid te vieren. Een vrijheid die nooit tot wasdom zou komen. Enkele weken geleden verscheen het boek Ik wil leven van Lale Gül. Mijn krant zegt: Het is een schreeuw om vrijheid. Om bevrijding uit een verstikkend milieu dat haar niet los wil laten, haar blijft achtervolgen en zelfs bedreigen. Er is dansen om winnen, dansen om vrijheid, maar voor het zover is, is er soms nog zoiets als dansen met de duivel.

Vinkmag ad

Lees vorig bericht

Remco van de Weerdt en Richard Marsden brengen eerste album uit

Lees volgend bericht

Eerste boom herdenkingsbos voor Jan Mans