Verwarring

Door de kieren aan de zijkanten van het rolgordijn viel fel ochtendlicht langs de witte muren de kamer in. En met het licht kwam ook de koelte van de nacht en het gegak van ganzen. Er zijn hier meer ganzen in de buurt sinds het waterschap in het Watervalderbeekdal waterbekkens voor de opvang van regenwater heeft aangelegd. Gewoonlijk lig ik al wat vroeger te luisteren en zijn het vooral de merels en de duiven die mijn aandacht trekken. Ik was wakker geworden nadat ik mijzelf had aangetroffen voor het huis van mijn ouders. Ik keek door een groot raam naar binnen. Mijn moeder zat in een stoel, met haar rug naar het raam, mijn vader daar schuin tegenover, vol in de zon. Toen ik binnen was, zaten ze naast elkaar op de bank. Het was er tamelijk donker. Ik vroeg ‘of het al gebracht was’ en terwijl ik dat vroeg en geen antwoord kreeg, zag ik aan een waslijn boven hun hoofden een ijzeren mandje hangen. Er zat – op enig schamel stro – een forse houtduif in. Het schommelde wat en zo nu en dan helde het flink over en kon ik zien dat er ook nog twee erg verse kuikens in het mandje lagen. De duif vloog weg. En ook mijn ouders waren inmiddels uit beeld. Ik klom op de bank en maakte het mandje zo vast dat het niet zou kunnen omslaan. Dat over mijn ouders begrijp ik wel, die zijn al jaren dood.

Het zijn verwarrende tijden. Het is vooral de pandemie, de duur van het ophokken, het prikbeleid, de rust die sommigen opbrengen tegenover het ongeduld van weer anderen. Onzekerheid. Wat doet afstand houden met ons, hoe gaan we om met huidhonger? Ik kwam van de week een wijs mens tegen. Ze wilde mild zijn en zei: We zijn op ongekend en nooit verkend terrein, geen wonder dat er zoveel fout loopt. Ik kon het met haar eens zijn. Het gevaar heeft zich veel te goed gecamoufleerd. We zien het niet, we horen het niet, we ruiken het niet. Laat staan dat je het kunt beetpakken. We voelen ons vooral prooidieren die ook nog eens niet langer het volste vertrouwen in hun leiders kunnen hebben. Onderaan de streep voelen we ons wat betreft COVID-19 als vanouds aan de goden overgeleverd. Ook daarom kan dagelijks jan en alleman bij de door de media gretig geëxploiteerde praattafels aanschuiven. Bijna alle meningen doen er inmiddels toe. Ook die van de wappies. En in dat klimaat dreigt vooral de wetenschap haar positie te verliezen. Ondertussen neemt Hiddema afstand van de fascisten en toch weer niet, mag de GGD Noord-Limburg geen kwetsbaren prikken en toch weer wel, kun je met Mark Rutte goed samenwerken en toch weer niet en toch weer wel, mogen op MAA geen lawaaiige toestellen meer landen en toch weer wel, is de verlengde brugperiode de oplossing en toch weer niet en toch weer wel, is het mondkapje niet de oplossing en toch weer wel. Allemaal kantelende mandjes.

Lees vorig bericht

Scouting Bunde organiseert Koningsdagspelen

Lees volgend bericht

Nieuwe regenwaterbuffers en verbetering nooddammen tegen wateroverlast