Broos

Terwijl ik door de gang naar de keuken liep, hoorde ik de klep van de brievenbus in de voordeur dichtslaan. Vanuit een ooghoek zag ik dat een envelop op de deurmat viel. Ik zou die dadelijk wel oprapen, dacht ik, als ik koffie had gezet. Het bleek een rouwbrief, even later.

We wisten wel dat zijn gezondheid broos was, maar nu het zwart op wit stond, dat buurman H. overleden was, kwam het toch nog even aan. Gaandeweg zagen, hoorden, roken we hem steeds minder vaak op zijn oude, zwaar dieselende trekker het pad naast onze tuin op- en afrijden. Dan hoorden we hem stoppen bij het hek naar de wei aan de andere kant van het pad. Dan liet hij water lopen in de kuip. Voor de koeien. Daarna ging het verder richting Kalverbos en voor het bos linksaf naar een van de weiden verderop. Buurman H. gaf onze dag ritme en regelmaat, zoals ook de bussen, de schoolkinderen, de mensen met hun honden en de dagelijkse joggers en ommetjesmakers. Maar de laatste tijd bleef het stil op het pad. Buurman H., zegt de rouwbrief, is te midden van zijn koeien, zijn grote passie, heengegaan. Binnenkort gaan we verhuizen. We laten Zuid-Limburg achter ons. In de herinneringen die we zullen koesteren zal zeker ook buurman H. een plek hebben. Tussen meidoornhagen, in de schaduw van oude hoogstam, in de huiswei, nu vol paardenbloemen. Oud landschap waaraan de groei gestaag knaagt.

Ik had het jullie nog niet verteld maar ook ik heb mijn eerste prik. Alweer bijna drie weken. Gek is, ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik ermee moet. En ik vraag me af of dat gevoel na de tweede heel veel anders zal zijn. Er heeft zich het afgelopen jaar een klemmende behoedzaamheid van mij meester gemaakt. Ik loop nog steeds, ook buiten, ook gemondkapt, met een boogje om andere mensen heen. Geprikt zijn geeft me niet het gevoel echt beschermd te zijn. En dat zal dus nog wel even duren, denk ik. Waarschijnlijk wordt dat gevoel pas sterker als het aantal besmettingen, ziekenhuisopnames, patiënten op de IC’s afneemt. Getallen overtuigen mij meer dan ingespoten zijn met een vaccin. Niet dat ik dat vaccin niet vertrouw, integendeel, maar wat je echt kunt waarnemen, getallen dus, overtuigt mij meer dan wat onzichtbaar, niet voelbaar, niet tastbaar is. Best vreemd als je nagaat dat ook La Corona onzichtbaar is maar mij wel voorzichtig maakt. De angst voor het virus is sterker dan de vreugde om de vaccinatie. Dat had ik niet verwacht.

Iets heel anders. Er draait op dit moment op televee een reclame met onder andere als tekst: Tegenslag komt altijd net als je er niet op zit te wachten. Nou, denk daar maar eens over na. En vraag je eens af: Wanneer zat ik voor het laatst op tegenslag te wachten?

Vinkmag ad

Lees vorig bericht

Meerssense cameraman volgt fotograaf Guy van Grinsven

Lees volgend bericht

Terrassen na 6 maanden weer open