Bril

Vandaag is het bevrijdingsdag. Gisteren herdachten we onze burgers die tijdens en sinds de Tweede Wereldoorlog het oorlogsgeweld niet overleefden. Meer in het bijzonder slachtoffers van de rassenwetten, verzetsmensen, burgers, schuilend in hun huizen, soldaten. In de media is er elk jaar volop aandacht voor. We mogen het leed niet vergeten en evenmin onderschatten hoe kostbaar onze vrijheid is. Dat we de vrijheid moeten vieren en er bewust mee om moeten gaan. Als met een kostbaar goed. Wat dat betreft is de COVID-19pandemie een lakmoesproef. Er zijn mensen die veel drukte maken over de vrijheid die hun ontnomen wordt. Was de avondklok een flagrante schending van ons grondwettelijke recht op vrijheid of was bescherming van de kwetsbaren onder ons een goede reden om enige vrijheid op te geven?

Hoe wegen we het belang van vrijheid als we zien hoe slecht anderen er toegang toe hebben? En niet alleen in de oorlogsgebieden van deze tijd maar ook in staten als Hongarije en Polen, in Rusland, Korea, China. Hoe kijken we dan naar onze vrijheid in Nederland? Is – kort door de bocht – op dit moment ons glas van de vrijheid half leeg of is het half vol? Vrijheid is volgens mij niet absoluut. Maximale vrijheid bestaat niet, minimale vrijheid helaas wel. Persoonlijk geef ik graag wat vrijheid op als we daarmee samen verder komen. Maar misschien heb ik gemakkelijk praten. Alles is ook maar een kwestie van hoe je ernaar kijkt. Van: welke bril heb je op? Ik heb geen zaak in de lucht te houden, geen monden van anderen te voeden, ik ben niet jong en nog nieuwsgierig en vol verwachting en ongeduld op zoek naar alles wat een eerste keer kan zijn.

Over een week of zes gaan we verhuizen. We gaan kleiner wonen. Dit geweldige huis, deze heerlijke tuin met uitzicht op het Kalverbos op een steenworp van de Watervalderbeek, ze worden te groot voor twee mensen. Zaterdag kwamen onze zoons ons bevrijden van spullen die we in de loop van ons leven soms te gedachteloos verzameld hebben. Hadden we dat echt allemaal nodig, ooit? Ik ben verbaasd over het gemak waarmee we de dingen laten gaan. Over de groeiende zekerheid dat onze herinneringen zoveel meer waarde hebben. Er komen boeken voorbij waarin ik ooit niet meer dan gebladerd heb. De momenten dat ik die vastpak en zal besluiten of ze nog meegaan of niet zijn de lastigste. Naarmate ik ouder word, moet ik eerlijker zijn over mijn eigen en ook hun toekomst. Ga ik ze nog lezen of weet ik dat ze ook de komende jaren gaan staan verstoffen? Van de meeste weet ik dat het hem niet meer gaat worden, maar toch. Voor een boek strijk ik graag over mijn hart.

We hebben al vaker opgeruimd, zaken vastgepakt en hun belang gewogen. Gelukkig worden het er steeds minder. En wat blijft, heeft elke keer zijn belang bewezen. Ook duikt sinds 2013 altijd weer die brillenkoker van een Meerssense opticien op. En ik leg die dan weer ongeopend aan de kant. Er moet een reden zijn dat de bril van mijn moeder steeds weer nadrukkelijk van de partij is.

Lees vorig bericht

Kwartetspel: verzamel kansen met Louis uit Meerssen

Lees volgend bericht

Guido Dieteren speelt Schindler’s List tijdens dodenherdenking