Bericht

Het voelt, vroeg als het is, al lekker buiten. Ook de koeien van buurman F. en buurvrouw M. genieten volop. Ze waren deze lente nog niet erg vaak buiten. Het was tot nu toe koud. En dan vandaag is het opeens meteen maar warm voor de tijd van het jaar. De warmte maakt vandaag bijzonder want morgen is het alweer minder. Het is bovendien moederdag. Wij hebben hier in huis – de kinderen waren uit de versjes en tekeningen gegroeid – ooit besloten dat het elke dag moederdag is en toen meteen ook maar dat het elke dag iedersdag is. In dit huis is er binnen de grenzen van het mogelijke elke dag niets dan wederzijds respect en liefde. Wij zijn er hier vandaag dus snel klaar mee. We bieden aan: een liefdevolle omhelzing, een gulle kus op de zachte moederwang, gemeende en hartelijke dank voor een dikke veertig jaar trouwe, onvoorwaardelijke dienst en hup, door met het leven, zolang het ieder van ons gegeven is. Op naar de volgende iedersdag.

En terwijl ik dit tik, komt er op mijn telefoon een pushbericht binnen: Nederlanders nemen ’t ervan op Belgische terrassen. ‘Hier mag je tot 22 uur blijven. Niemand doet moeilijk.’ Ik begrijp die berichten niet. Enfin, het bericht wel, maar wat erachter steekt niet. Alsof de essentie van de COVID-19tijd is dat mensen – en meer in het bijzonder de als gevolg van ons eigen stemgedrag boven ons gestelden – moeilijk doen. Terwijl de essentie is hoe aan de onzichtbare vijand te ontkomen en die succesvol te bestrijden. Alsof de beperking van onze bewegingen het meest weg heeft van een tactiek van de verschroeide aarde waaronder wij door een onmenselijk regime in peilloos diep lijden gestort zijn. In plaats van proportioneel geweld waarin bewegingsvrijheid maximaal mogelijk wordt gemaakt. Alsof ‘Niemand doet moeilijk’ in dit verband niet méér verwijst naar onverantwoordelijk gedrag, domheid of gemakzucht dan naar een droom die godzijdank eindelijk is uitgekomen.

Dat dus. Plus dat ik het idee had dat ik nog pas gisteren mijn mailboxen van mijn vier emailaccounts helemaal met de tong op de schoenen en het schompes gewerkt had leeg geveegd en dat dat alweer een vette week geleden blijkt te zijn en dat er nu dus pak m beet tegen de duizend verse ik-wil-gelezen-worden-mailtjes door de kleppen van de elektronische brievenbussen zijn komen binnenwaaien – waaronder het bericht van de Nigeriaanse weduwe van een onlangs overleden Ghanese zakenman die bij een notaris in Ivoorkust een bedrag ter grootte van ongeveer de begroting van de Staat der Nederlanden heeft gedeponeerd om daarmee geheel exclusief mij in het bijzonder voor eeuwig gelukkig te maken op voorwaarde dat ik per kerende mail mijn IBANummer aan haar bekend maak opdat de storting van het godsvermogen nog vandaag geregeld kan worden omdat anders de fatale termijnen verlopen en zij zich genoodzaakt zal voelen er geheel exclusief en in het bijzonder mijn buurman F. en buurvrouw M. gelukkig mee te maken – en dat ik die zeker weten lang niet allemaal wil lezen en dus zal moeten selecteren om er na driftig prullenbakken nog een stuk of drie, vier over te houden die ik per se gelezen moet hebben om verder te kunnen met mijn leven. Dat dus.

Vinkmag ad

Lees vorig bericht

Muziliek vanuit de Basiliek 2021

Lees volgend bericht

Nieuwe vazen geplaatst op pilasters kasteel Geulle