Chaos

Er is al veel ingepakt maar er is ook nog een hele weg te gaan. We zijn al een keer of vijf verhuisd maar het blijft een vreemde sensatie je huishouden in netjes gestapelde verhuisdozen te zien. Met etiketten. Er is orde maar het is desondanks lastig spullen terug te vinden als je ze nog nodig zou hebben. Het is dan ook zaak een week of vier zo min mogelijk nodig te hebben. En om wat je nog per se nodig hebt, zorgvuldig apart te leggen. Stapeltje hier, hoopje daar, rol duct tape, bakje met schroeven, moeren en bouten, koffertje met gereedschap. En vooral ook de duizenddingendoos voor al het kleins dat maar nergens bij wil horen en vaak al decennia een zwervend bestaan leidt. Het is het kleins dat op de meest onverwachte momenten opduikt. Je staat te koken, je hebt een houten lepel nodig, je trekt de lade open en verdomd, daar is het kettinkje weer dat je dochter ooit kwijt was. Ze was tien en nu is ze veertig. Waar is de tijd gebleven? Ondertussen gaat het niet goed met de roux. Je zag het kettinkje voor het laatst in je sokkenla. Nu liggen in onze duizenddingendoos onder andere een nog niet geslepen potlood, een rammelaar, een usb-stick aan een sleutelhanger, nog een sleutelhanger met daaraan een miniatuur Renault Clio 2 en een twee bij twee centimeter ijzeren, wit geëmailleerd plaatje met links en rechts een schroefgaatje en erop in Romeinse letters: VIII. Dat plaatje moet zijn leven ooit begonnen zijn als iets dat betekenis gaf aan een laatje, deurtje, luikje. Maar waar het vandaan komt, Joost mag het weten. Zolang ik een doos zie, zie ik geen chaos.

Maar natuurlijk is er ondertussen wel degelijk chaos. Ik moet nu even heel erg denken aan het CDA, bijvoorbeeld. Je ziet een politieke partij met een keurig bestuur en een fraai logo, net briefpapier en op de website een visie die klinkt als een klok maar daarachter is het chaos. Je kunt ook denken aan een statig gebouw aan de Maas met marmeren gangen, ontvangst- en vergaderzalen maar achter het marmer is het chaos. En in Den Haag bereidt de regering een grondige verbouwing van de gebouwen van de Staten Generaal voor. Ook daar wordt fors geïnvesteerd in het uiterlijk schoon maar ook daar is het chaos. En hoe dat komt? Volgens mij door de vergruizing. Er komt steeds meer ruimte tussen individuen en groepen. Een klein aardschokje, een klein zuchtje wind zorgt er al voor dat de zaak uit elkaar valt. Alles en iedereen is vooral met zichzelf en het eigen belang, de eigen identiteit, het eigen gelijk bezig en dus vooral met verschillen en met wat ons van elkaar scheidt. Binnen dat frame ben en blijf ik graag de dwaas die denkt dat verbinding het doel moet zijn. Ook in de gemeente Meerssen. Dat je moet streven naar verdichting. Ook in de gemeente Meerssen. Elkaar loslaten biedt niemand houvast. Evenmin als beeldvorming. Die gestapelde dozen, het ziet er natuurlijk fantastisch uit maar er is pas weer sprake van een huishouden als in dat andere huis alles zijn plek weer heeft gevonden.

Lees vorig bericht

Proef met elektrisch vliegen MAA

Lees volgend bericht

Hoe de problematiek van het ambtenarenapparaat ontstond